पुणेकर माणुस खवैय्या आहे हे वेगळे सांगायला नको. जेवण म्हणजे फक्त उदरभरण हे पुणेकरांना मुळीच मान्य नाही. पुणेरी माणुस कुठेही गेला तरी तो खवैय्येपणा आपल्याबरोबर घेऊन जात असतो. त्याला मी सुद्धा अपवाद नाही.
२०१८ साली ऑगस्ट महिन्यात मी आणि माझे ४ चुलत भाऊ एका मित्राच्या लग्नाच्या निमित्ताने पुण्याहुन दक्षिणेला श्रीविल्लीपुथूर (Srivilliputhur) पर्यंत रोडट्रीप करून आलो. जाताना थेट गेलेलो आम्ही येताना जमेल त्या ठिकाणांना भेटी देत निवांत परतलो. बंदीपूर अभयारण्यात सफारी करून आम्ही संध्याकाळच्या थोडे आधी बंगलोरच्या दिशेने म्हैसूर बंगलोर रस्त्याने निघालो होतो. काही अंतर गेल्यावर प्रचंड भुक लागल्याने आम्ही आता आसपास खायला काय मिळते हे पाहायला सुरुवात केली. त्यावेळी गुगल बाबा मदतीला आले आणि आम्ही बऱ्यापैकी रेटिंग असलेले हॉटेल शोधायला सुरुवात केली. पुजारीज फिशलँड नावाच्या हॉटेलला ऑनलाईन अतिशय चांगले रेटिंग असल्याचे दिसलं. त्यात मासे खायला मिळतील या उद्देशाने सर्वानुमते आम्ही पुजारीज फिशलँड नावाच्या हॉटेलला थांबायचे ठरविले. पण हॉटेल तसे अजून लांब होते आणि भुक तर जाम लागली होती. पण आमच्यातला खवय्या पुणेकर जागा झाला आणि पोट भरण्यासाठी मिळेल ते खायचे हे मनाला पटले नाही. मग ठरवले कि खायचे तर याच हॉटेलला.
बरेच अंतर कापुन तिथे पोहोचल्यावर लक्षात आलं कि हॉटेल खूपच मोठे आहे. हॉटेलच्या प्रवेशदारावरच स्वागत करणाऱ्या मोठमोठ्या मुर्ती होत्या. मोठे हॉटेल्स नेहमी चवीला फाट्यावर मारून फक्त अँबियन्सचे पैसे घेत बसतात असा आमचा सार्वत्रिक अनुभव असल्याने आम्ही जरा साशंक झालो. संपुर्ण ट्रिपमध्ये जेवणाला खर्च झाले नसतील इतके पैसे इथे एकाच ठिकाणी खर्च व्हायला नको असे मनाला वाटुन गेले. आता आलोच आहोत तर बघु कस आहे असा विचार करून आम्ही हॉटेलमध्ये शिरलो.
हॉटेलचा अँबियन्स खुपच छान होता. बार, फॅमिली आणि आऊटडोअर अशा वेगवेगळ्या प्रकारच्या बैठक व्यवस्था फिरून आल्यावर आम्ही आऊटडोअर बैठक निवडली. आम्ही कधीही कोर्सनुसार जेवण करत नाही आणि बऱ्याचदा स्टार्टर पदार्थावर जेवण उरकत असतो. मेनूकार्ड पाहुन आम्ही प्रत्येकाला बांगडा मंग्लोरियन फ्राय ची ऑर्डर दिली. पहिल्यांदा एकच ऑर्डर आली, मग काय आम्ही सर्वांनी एकत्र त्यावर ताव मारला. सर्वांनी एकमेकांकडे पाहिले आणि चव भन्नाट असल्याचा नजरेनेच खुलासा केला.
कडाडून लागलेली भुक आणि सोबतीला चविष्ट जेवण मग कोण थांबतो कशाला. आम्ही बांगडा मंग्लोरियन फ्राय ४-५ वेळा रिपिट केले. नक्की एवढं खातंय कोण हे पाहायला कुतूहलाने बाकीचे वेटर आणि त्यांचा व्यवस्थापक आले. त्यांनी चौकशी करून आम्हाला इतरही डिश ऑर्डर करायचा आग्रह केला. तेव्हा आम्ही ओशाळलो आणि बाकी मेनू काय आहे हे पाहायला सुरुवात केली. त्यानंतर आम्ही प्रॉन्स आणि इतर फिश ऑर्डर केले, आणि सर्वच अप्रतिम होते. मुख्य म्हणजे जेवणाच्या दर्जाच्या मानाने पदार्थांचे दरही खुप नव्हते.
हॉटेल मालकाने मांडलेले जुन्या गाड्यांच्या कलेक्शन प्रदर्शनदेखील छान केले होते. आत जाऊन आम्ही हॉटेल मालकाला भेटायची इच्छा व्यक्त केली. थोड्याच वेळात हॉटेल मालक किचनमधुन बाहेर आले. त्यांनी जेवणाबद्दल आणि आमच्याबद्दल विचारपूस केली. आम्हीसुद्धा जेवणाची भरभरून स्तुती केली. माणुस साधा आणि सच्चा वाटला.
निघताना सहज आमची नजर हॉटेल बाहेरच्या बोर्डवर गेली तर तिथे लिहिले होते `पुजारीज फिशलँड इज पुजारीज फिशलँड, डु नॉट कम्पेर इट विथ ऑदर हॉटेल्स`. आम्ही तो बोर्ड पाहुन खळखळून हसलो. पण खरंच, आज कुठेही मासे खाल्ले तरी त्या हॉटेलशी तुलना होतंच नाही.
आमच्यातले काहीजण तर म्हणाले कि खास इथे खायला आपण पुण्याहून परत एकदा येऊ. अर्थात, अजून परत तिकडे जायचा योग यायची सर्वजण वाट पाहात आहोत.
No comments:
Post a Comment